Eduard

Jubileumdiner 55 plus smaakte naar meer.

door system  |   13253 views  |   algemeen  |   laatst aangepast 10-9-2014 om 15:35 door Eduard

De speech zoals uitgesproken door Nico de Louw t.g.v. het jubileumdiner der 55 plussers vanwege 110 jaar DDV:

Namens het bestuur en de commissie 55 plus heet ik jullie van harte welkom op dit feestdiner. In het bijzonder ons erelid Stan Franker, speciaal voor deze feestdag ingevlogen vanuit Suriname. En dat was niet voor niks, want hij haalde toch maar mooi een tweede prijs op bij ons Onderling Toernooi van hedenmiddag.  Onze voorzitter Philip Engelen groet u allen vanuit het buitenland. Hij was hier graag bij geweest.

Wij zijn hier bij elkaar, dankzij 7 15 jarigen waaronder jongedame Jo Koops, scholieren van de 3e 5 jarige HBS aan de Mauritskade. Met zijn zevenen richtten zij  op 26 juni 1904 aan de Keizersgracht 808  een vereniging op die ons, op 1 uitzondering na  minstens half zo oud als DDV, 110 jaar later bij elkaar brengt als leden van de nu  in grootte 3e club van Nederland.

Ik ga niet de hele geschiedenis sinds toen langs. Noem wel 1917 de promotie naar de eerste klasse en het lidmaatschap van de NLTB. Dat laatste werd niet zo maar verkregen.  Het toenmalige bestuur moest zich eerst en bloc melden op het politiebureau om getuigenis af te leggen van hun fatsoenlijke bedoelingen met dat DDV.

1924 werd voor het eerst ‘t  landelijke clubkampioenschap behaald. Er zouden er nog een kleine 20 volgen.

De overgang naar de banen bij het Olympisch Stadion in 1928 maakte ons buur van het net opgerichte Ready 28, we speelden tot aan 2001 naast elkaar op de 16 banen aan de noordkant van het Olympisch Stadion, maar fuseerden in 2001 en dat was noodzakelijk om de sprong naar het IJsbaanpad te maken samen met het Frans Otten Stadion waarmee DDV sinds 1970 een innige relatie heeft. Niet voor niks scharrelt Ger koopman hier rond. Hij hoort eigenlijk hier aan onze tafel, want we beschouwen hem als één van ons. Plicht verplicht hem echter tot de onrustige bewegingen die we hem nu zien maken.

Voor die overgang naar het IJsbaanpad, geëffectueerd in 2002  is hard politiek onderhandeld moeten worden en zij die dat voor elkaar hebben gebracht, verdienen daarvoor alle lof.

Nog 2 puntje geschiedenis: in de mid 80er jaren besloten de leden af te stappen van het dure toptennis dat steeds losser was komen te staan van de vereniging. We werden vanaf dan een recreatieve vereniging, zij het dat we de laatste jaren onze dames 1 weer lands kampioen hebben zien worden.  Het bloed kruipt toch waar het niet gaan kan. En tot slot werd in diezelfde tijd door het bestuur van toen gekozen voor een directeur sportif, in de persoon van Peter Vriens. Een maatregel die door hen zelf ‘het ei van Columbus’ werd gevonden’ en daar kunnen wij het mee eens zijn. Een reden om Peter, 55 min, hier aan tafel te nodigen, want onze generatie heeft immers het langste van deze bestuurskeus kunnen profiteren.

Dit waren summier enkele highlights uit onze geschiedenis die veel kleurrijker en smeuïger in het prachtige Jubileumboek 100 jaar DDV staan te lezen. Ook onze website heeft een sappige, zeer lezenswaardige presentatie van onze clubgeschiedenis. In de Readyroom viel tijdens het OT ook veel moois uit het verleden te genieten, bijeengebracht door Elly van Zon en Onno de Vries, samen met Pieter Jelle Bouman mijn gewaardeerde collegae van de commissie 55 plus.

Dan nog een persoonlijk woord tot slot: wat maakt een club een club? Daar heeft niet iedereen denk ik hetzelfde antwoord op. Ik voor mij en ik denk dat de leeftijd daarin een rol speelt, zie een club als méér dan gezamenlijk tennissen. Meerderen van ons hebben in de afgelopen jaren ingrijpende ervaringen opgedaan. Dat kunnen hele gelukkige zijn, zoals het krijgen van kleinkinderen. Maar vaker stemmen ervaringen sommigen tot groot verdriet  omdat het dan gaat om verlies van partner of naaste of hebben. Anderen hebben  soms  aanzienlijke fysieke problemen voor hun kiezen gekregen. Beiden doen pijn en ik heb zelf het gevoel dat het clublidmaatschap in die omstandigheden met zich meebrengt dat je je pijn en verdriet wat kunt verzachten door het te delen met  je generatiegenoten die je al zo lang in deze  tennisclub om je heen hebt en voelt.

Ik zeg dit vanuit 3 van mijn eigen ervaringen. We hebben dit jaar afscheid moeten nemen van Boris Minckewicz. Bij de uitvaart zie je een flinke delegatie DDV-ers, van hen nam Wil Lof zelfs het woord ten afscheid van onze Boris.

Als ik bij Rob van der Wateren - ongeslagen captain van ons Vet Cup team- op bezoek kom, staat net het echtpaar Lof op punt van vertrek.

De toevallige blik vanuit de auto op  Donald Lopes Cardozo als hij gearmd met Rob van de Wateren  voorbij schuift over de Rozengracht zegt mij: wij zijn leden van dezelfde club. Onze club. Laten we proosten op verleden, heden en toekomst van ons DDV.

 SPONSOR