Dank voor de bende van 4: commissie 55+

door system  |   11737 views  |   algemeen  |   laatst aangepast 3-10-2015 om 21:41 door Karina

Toespraak  Bob Vinkenoog voor de commissie 55+

Ik zag op youtube weer eens een oude Davis Cupwedstrijd terug van een sensationele herendubbel. Twee top tien spelers met een enorme staat van dienst speelden onder grote druk van hun captain voor één keer samen, tegen een klein land, dat als dubbelteam twee onbekende jonge qualifiers had opgesteld. De twee toppers waren echte baseline hardhitters met supersonische opslagen. Hun eerste, zeer dominerende set was in tien minuten gewonnen met 6-0. De jongens en hun captain praatten even met elkaar, gaven elkaar een high five en traden aan voor de tweede set. Vanaf dat momentstonden de jongens als een hecht blok aan het net en kwamen bijna alle opslagen van de toppers diep en hard bij ze terug. De jongens leken wel één persoon en begrepen elkaars bedoelingen als vanzelf. De toppers daarentegen begrepen elkaar steeds weer verkeerd omdat ze als single spelers optraden en nauwelijks met elkaar spraken. Na elke winner gaven de jongens elkaar een tikje en een begrijpende blik. De toppers werden volledig ontregeld, kregenruzie en verloren met 6-0; 2-6 en 3-6.

Verkeerd geselecteerd, dacht ik al kijkend. Je zal een dubbel moeten spelenmet zo’n egotripper. Zo win je nooit een VET cup. Dat doet Nico heel veel beter.  Nico is iemand met veel capaciteiten. De meesten van ons kunnen er zo een aantal opnoemen. Een ervan is leiding geven. Het Engels heeft het woord humble, dat door meerdere Nederlandse woorden wordt benaderd, maar nooit volledig gedekt. Bescheiden komt er dicht bij. Liefdevol ook. Dienend. Nico heeft niet de leiding omdat hij graag wil leiden, maar omdat hij dat heel goed kan en omdat hij daarom van ons de leiding krijgt. Het gaat nooit over Nico, maar altijd over ons. Liefdevol besteedt hij veel van zijn tijd  aan het selecteren van mensen waarvan hij verwacht dat ze een goede combinatie vormen. En waarvan hij voorziet dat ze tot de competitie kunnen opklimmen. En hij is daarin werkelijk een grootmeester, in dat stimuleren en selecteren. Om te beginnen noem ik de leden van de commissie die hij heeft geselecteerd, de vrolijke bende van vier worden ze vol warmte genoemd, die belangeloos deToss voor ons organiseren. Die zijn heel goed geselecteerd!

Daar noem ik een Pieter Jelle. Hij is weliswaar een vriendelijk en ruimhartig mens, maar ik associeer hem altijd met een massieve zeesluis aan de barre Friese noordkust, met zijn bijpassende betonnen voorkomen. Pieter Jelle zalnooit een woord teveel spreken. Hij legt in één ruime beweging onze kaartjes op tafel en roept “Een, twee, drie, vier, vijf. En hier zijn de ballen.” Wij vinden zelf dan wel uit, welke baan en met wie. Je gaat ook niet makkelijk met hem discussiëren over de samenstelling van de teams. Er zijn soms mannen die zich gekleineerd voelen bij indeling in een team met mensen aan wie de tand des tijds harder en langer dan gemiddeld heeft geknaagd, omdat ze hun eigen ranking hoger hadden ingeschat. En er is soms een enkele dame, meestal een bridger, die altijd wil winnen en dan stiekem aan match fixing doet door onderhands een sterkere partner te selecteren. Maar het komt bij Pieter Jelle niet veel voor.

Dan heb je Onno. Die is net als ik, die zal je niet gauw op zwijgen betrappen. Maar ook hij is, net als Pieter Jelle, tot op het bot betrouwbaar en doet zijn uiterste best om de verdeling over de teams zo harmonieus mogelijk te maken. Net als ik heeft Onno maar twee standen: aan en uit, waardoor hij tomeloos over de baan beweegt en zich nogal eens blesseert. Maar daar houdt de gelijkenis op. Want hij is een echte gentleman. Als ik met hem samen speel en een keer onverwacht een bal binnen de lijnen sla, roept hij steevast “Dank je wel, Bob!” U begrijpt dat Onno bij mij geen kwaad kan doen.

En, het lekkerst bewaar ik voor het laatst, dan hebben we nog Elly, wier welgevormd lichaam kennelijk ook door de tand des tijds zo gewaardeerd werd dat hij niet van haar af kon blijven, waardoor ze nu helaas slecht ter been is enniet meer kan tennissen zoals zij dat wil: dominant, snoeihard, gevaarlijk en meer dan bereid tot fraude bij de puntentelling. Maar op haar geest heeft hij geen vat gehad, de tand, want ze is onverminderd het vrolijke stoute meisje gebleven, met die plagend erotische uitstraling waar mannen voor vallen, Nico niet uitgezonderd. Zij deelt ook goed in, alleen bij die enorme toevloed van leden raakt ze al gauw overspoeld en dan wordt ze gelijk besprongen door mensen die invloed op de teamsamenstelling willen afdwingen. Ze moet in toenemende mate haar toevlucht nemen tot het aanbieden van koffie om de gemoederen te bedaren. Wij houden haar bezorgd in de gaten.

Deze bende van vier, met Nico als Pater Familias, heeft de toss tot zo’n groot succes gemaakt, dat we binnenkort moeten gaan uitwijken naar banen van de belendende lawn tennis vereniging. Nico heeft ook heel goed gezien dat een recreatieve groep een top behoeft die competitie bedrijft. Hij besteedt veel van zijn tijd aan het inschatten van de potentiële kampioenskandidaten en het langzaam opstuwen van hun ambities, door ze af en toe te prijzen en daarna fijnzinnig te kleineren. Ook daarin is hij perfectionistisch. Het meest komt dat perfectionisme aan het daglicht als hij zelf speelt. Hij is bijna nog erger dan ik. Bij elke gemiste bal schreeuwt hij tegen zichzelf “Kom op, verdomme!” Daaruit leren we dat Nico een beschaafd en intelligent man is, die zich zowel sprekend als schrijvend zeer treffend kan uitdrukken, maar dat er een heel strijdvaardige twaalf cylinder motor in zit.

In de loop der tijd is onze 55 plus toss groep zo vermaard geworden dat er meerdere jonge seniorenspelers met hun leeftijd sjoemelen om toegelaten te mogen worden. En de oude leden blijven gewoon doorleven omdat ze de tossniet willen missen. Een van onze dames, ik zeg niet wie het is, omdat het Tine is, werd onlangs nog pas negentig en laat zich tegenwoordig heel chic door Connexxion brengen. Het duurt alleen vaak nogal lang voor ze arriveert, omdat de chauffeurs ruzie maken over wie haar mag brengen.

Ik meen in het verslag van een der jaarvergaderingen gelezen te hebben dat er onder sommige  jongere  leden onvrede is over de ongezelligheid die zij ervaren bij DDV. Dat is geen wonder, want de vriendelijke  warme relaxte atmosfeer zoals wij die uitstralen, daar moet je zelf wat aan doen, anders ontstaat die niet. Het geheim, lieve mensen, van onze toss club, is het feit dat wij niet vragen wat de club voor ons kan doen, maar wat wij voor de club kunnen doen. We waarderen elkaar, zijn graag in elkaars gezelschap, hebben geduld met elkaar, nou, goed, de een wat meer dan de ander; en we gunnen elkaar wat. En dat alles danken we niet alleen aan het feit dat wij aardige mensen zijn, maar vooral aan Nico en zijn Bende van Vier. Het is dan ook geheel terecht dat wij, na zovele zomertossdagen, wintertossmiddagen, begin- midden- en eindtournooien, VET cups, jubilea en afscheidsfeesten, (die allemaal zo goed georganiseerd zijn, dat het vanzelf lijkt te gaan, waardoor je bijna gaat denken dat het normaal is),  nu maar eens willen laten merken hoe enorm wij dit waarderen.

 Het is voor hen vandaag niet de dag van het géven van bloemstruiken en van welgevulde flessen, maar van het ontvàngen daarvan. Denise en Ron hoefden maar een kleine rondgang te maken om van onze groep en ook van  mensen ver daarbuiten, directe en ruimhartige financiële medewerking te krijgen en enthousiaste  bijval.

Lieve mensen van de vrolijke bende, vandaag zeggen wij met heel ons hart: dank je wel!

 SPONSOR